Happy Endings

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 09-12-17; www.amigoe.com

Velen houden van sprookjes waarin het Goede het Kwade overwint. Anderen smullen van Rom-coms waarbij ‘ze’ elkaar op het laatst in de armen sluiten. En massa’s mensen houden van programma’s met een ‘suprise!’ -element, waarbij alles ineens weer goed komt.
Kortom: iedereen houdt van Happy Endings!

Vooral in de Decembermaand stromen de holiday-en kerstfilms binnen, stuk voor stuk met een Happy End. Gelukkig vallen er ook veel Happy End-verhalen te vertellen vanuit de coachingspraktijk.

Zoals de coachee die zich na jaren van heel veel bedenkingen, wederszijds overspel en moedeloosheid   weer -duurzaam- verzoende met haar echtgenoot.
Of zoals de dochter uit het vorige verhaal, die zich na lange tijd weer verzoende met haar biologische vader, die haar ooit in de steek liet. En die de macht over haar leven terugnam.
En wat te denken van de coachee die zich altijd enigskind had gewaand, maar die onlangs met zijn halfbroer en halfzus in contact is gekomen én gebleven…

Maar de ‘eind goed, al goed’ die mij het meest bij is gebleven, is die van een dame op leeftijd, die al 20 jr bij hetzelfde bedrijf werkte. Ze was zó gedemotiveerd geraakt door het werken op een afdeling voor klantenservice, dat ze meer en meer gezondheidsklachten kreeg. Tot op het punt dat ze om de week éen of twee dagen ziek was, met een skyhigh ziekteverzuim tot gevolg. Alsmede overbelaste en zwaar gefrustreerde naaste collega’s, en een HR afdeling en Front Office-manager die zich geen raad meer met haar wisten.
Toch werd ze niet ontslagen. En na korte tijd met haar te werken, begreep ik waarom.

Deze dame was tevens een warme, kritische, eigenzinnige, en humoristische vrouw die door haar weigering om zich te conformeren aan roddel, kuddegedag en kompinchi (vriendjespolitiek) vaak alleen stond.
Ze  had al heel veel taken vervuld binnen het -relatief jonge- bedrijf; voorheen altijd naar tevredenheid. In de kern was ze juist heel goed met klanten en collega’s, maar door haar groeiende frustratie over de inefficiënte afdelingsorganisatie, de toenemende werkdruk en daarnaast een toenemend aantal  veeleisende klanten, kon ze de lol van het werk niet meer inzien. Ze gaf de moed op, kreeg steeds meer gezondheids- en psychische klachten, maar hakte geen knopen door. Ze zweeg waar ze eerder haar stem liet horen. Zo legde ze -onbewust- de verantwoordelijkheid voor haar misère en toekomst bij het bedrijf.
Naar gaandeweg bleek, kwam dat ook door een fikse depressie in combinatie met overspannenheid en een grote drang naar zekerheid.  Deze zaken leken haar welhaast handelingsonbekwaam te maken. Welhaast, want er bleek diep vanbinnen nog net genoeg spirit en vechtlust over te zijn, voor een grote verandering.

Gelukkig liet deze dame al aan het begin van het coachingstraject zien dat ze open stond voor zelfreflectie en groei. Ze zag in dat ze zelf in actie moest komen, en bereid moest zijn om enkele zekerheden op te geven, wilde ze langdurige arbeidsongeschiktheid en ontslag voorkomen.

Tijdens de sessies werd er gelachen en gehuild, met collega’s gesproken, gewerkt aan motivatie, en getracht de bestaande situatie te verbeteren. Dat hielp. Eventjes. Want na een vakantieperiode verviel de dame weer in hetzelfde gedrag, ook omdat cruciale personen in haar afdelingsomgeving niet meeveranderden. Ze kwam weer alleen te staan, de manager kwam z’n beloften niet na, en ik zag hoe haar motivatie weer begon af te nemen. De afdeling werd een zogenaamde ‘toxic environment’ voor de dame, en op dat moment leek een Happy End alles behalve waarschijnlijk.

Echter, het bedrijf was zeer positief verrast door haar getoonde inzet en doorzettingsvermogen, en de dame, de HR afdeling en ik gingen in gesprek. Het bedrijf bood haar vervolgens aanvullende hulp aan, en….overplaatsing! Geen afscheid van de organisatie, maar een andere afdeling om een projecttaak te gaan vervullen. Dat was mijns insziens een groots gebaar, maar tevens een risico.

De dame was erg dankbaar voor deze kans, en voor de grote inzet van de organisatie die zij voor haar gevoel zo vaak in de steek had gelaten. Ze worstelde nog wel even met het tijdelijke karakter van de nieuwe uitdaging. Maar na een confronterend coachingsgesprek, en een goede onderhandeling over de projectduur, besloot de dame -enigszins angstig maar ook hoopvol- om de nieuwe uitdaging op de nieuwe afdeling aan te gaan. Wat gebeurde was vergelijkbaar met een klein wondertje, zoals je dat normaal gesproken alleen in films ziet: de nieuwe afdeling was dolblij met haar, ondanks de vooroordelen die er heersten. Ze greep haar kans met beide handen aan, en werkte keihard. Ik kreeg, in de sessies die daarop volgden, een andere vrouw tegenover me. Een gelukkige vrouw die straalde, kleurrijke kleding droeg, en weer met warmte, humor en trots over de organisatie sprak.

Jaren verstreken, en ik ontving plots een appje van m’n voormalige coachee. Kippenvel had ik tijdens het lezen ervan. De projectbaan was omgezet in een vast contract, ze had nauwelijks nog gezondheidsklachten en haar leven was weer op orde. Ze bedankte mij uitvoerig voor m’n inzet.  Ik bedankte haar; she just made my day.

Ik wens iedereen een Happy End van 2017 toe, zodat 2018 weer opgeruimd, fris en hoopvol kan beginnen!

Een pakje sigaretten halen

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 11-11-17; www.amigoe.com

In Nederland kennen ze sinds jaar en dag de uitdrukking: ‘Hij ging even een pakje sigaretten halen’.
Dat komt min of meer neer op ergens plotseling weggaan, en nooit meer terugkomen. En met dat ‘ergens’ wordt meestal het gezin bedoeld.

Helaas heb ik, sinds ik dit werk op het eiland doe, heel regelmatig gehoord van vaders en moeders die even ‘een pakje sigaretten gingen halen’. Of die hun kinderen ‘even’ bij familie te logeren brachten, om ze vervolgens niet meer op te halen. Al dan niet voor altijd, maar toch: kinderen plotseling en onaangekondigd in de steek laten op jonge leeftijd, terwijl ze nergens schuldig aan zijn, laat diepe sporen achter. En welke sporen dat zijn, dat ontdek ik vaak wanneer ik die groot-geworden kinderen ga begeleiden.

Eén van die ‘kinderen’ was Marsha (gefingeerde naam). Marsha was een talentvolle, vlotte, jonge medewerker bij een dynamisch bedrijf. Ze werkte met cijfers, en deed dat aanvankelijk met grote toewijding. Maar op persoonlijk vlak liep het niet goed. Op den duur begon haar werk er ook onder te lijden. Ze maakte steeds meer fouten, miste deadlines en durfde tegen haar veeleisende collega’s geen ‘nee’ te zeggen. De hoge werkdruk brak haar bijna op.

Ik kwam in haar leven toen ze op de piek van haar werkdruk zat. De emoties zaten hoog, haar functioneren verzwakte. Het bedrijf en ik kozen voor Personal Coaching met Counseling; een coachingstechniek waarbij je mensen met dieperliggende problemen intensief begeleidt.
Marsha was ijverig, slim en collegiaal. Maar: hier werd op de werkvloer en thuis flink misbruik van gemaakt. Ze vertelde hoe ze zich voortdurend overspoelt voelde, en machteloos. Toch bleef ze maar iedereen pleasen en helpen, uit angst om mensen teleur te stellen. Met als logisch gevolg, dat zij omkwam in het werk. Op enig moment kreeg ze er black-outs bij, en migraine aanvallen. Toen ik haar vroeg waar dit gedrag- dat grenzeloze pleasen, die angst en de machteloosheid- vandaan kwam, vertelde ze haar verhaal.

Dat verhaal ging terug naar haar jeugd. Op 8 jarige leeftijd was haar vader, haar grote vriend, haar alles, ineens vertrokken. Nota bene met als letterlijke opgaaf van reden: om een pakje sigaretten te halen! Hij keerde nooit meer terug, en liet een vrouw en twee kinderen radeloos en in shock achter.
Marsha was gebroken; ze begreep het niet en voelde zich schuldig. Dit onbegrip en  -onterechte- schuldgevoel werd nooit weggenomen, omdat moeder te verdrietig en boos was om ooit nog over dit gezinstrauma te praten. En dus ging Marsha jarenlang van alles doen om haar moeder en zusje op te vrolijken. Ze nam daarbij ook nog allerlei volwassen taken op zich om moeder te ontlasten, onder het mom van ‘mama heeft het al zo zwaar’.

Op volwassen leeftijd had Marsha zich flink ontwikkeld; ze had een voltooide studie, een vaste relatie en een goeie baan. Het contact met haar vader was enigszins hersteld. Maar: haar gedragspatroon was nog hetzelfde gebleven. Met de al eerder omschreven problemen op o.a. het werk tot gevolg.

Tijdens de coachings werkten we in 1e instantie nauwelijks aan het verbeteren van de vakinhoudelijke vaardigheden. Die beheerste ze grotendeels wel. We spraken over zelfvertrouwen en zelfliefde. Over identificatie met je ouders versus zelfbesef en eigenwaarde. Over ‘nee’ leren zeggen en mensen durven teleurstellen, maar vooral over de macht terug nemen over je eigen leven. De inzichten die ze uit de gesprekken verkreeg, paste ze vervolgens toe op haar werk, en uiteindelijk ook thuis. Langzaam aan leerde Marsha dat haar gevoelens en haar mening er ook toe deden. Dat ze thuis niet meer alle klusjes hoefte te doen, en dat haar collega’s best even geduldig op iets konden wachten. Dat zij geen willoos slachtoffer van de situatie was, maar een krachtige, zelfstandige vrouw met wie serieus rekening gehouden diende te worden. Het was een lange, intensieve, maar bijzonder mooie weg.

Marsha voelde zich sterker en beter toen het traject was afgerond. Maar helaas: ik zou daarna nog vele Marsha’s tegenkomen. Veelal geplaagd door trauma’s, hechtingsproblematiek, woede en/of gezondheidsklachten.

‘Pakje sigaretten’ ouders handelen vaak impulsief, vanuit gevoelens van onmacht, eigenbelang, angst of onkunde. Maar zouden ze beseffen wat een spoor van ellende ze achterlaten bij hun kinderen?

En Marsha? Die leerde zich uiteindelijk staande te houden, op het werk zowel als privé. Weliswaar met littekens op haar ziel, maar toch…she did it. En ze heeft nooit van haar hele leven ook maar eén sigaret aangeraakt….

Empowerment

Uit: Column Amigoe’s weekendbijlage Napa; 14-10-17; www.amigoe.com

Soms hoor je van die hippe termen voorbijkomen, waarvan je denkt: het zal wel. Zo’n term was ’empowerment’ jaren geleden voor mij. Want: wat houdt dat nou helemaal in, iemand empoweren ? Toch zou ik als coach de kracht van empowerment weldra ervaren, en sindsdien gebruik ik het actief tijdens vele coachings.

Hij was een hartelijke, warme man. Zeer geliefd en gekend, en helemaal vergroeid met zijn organisatie. Hij had altijd leidinggevende functies vervuld. Door zijn sympathieke aard en sterke uitstraling werd hij voor een heleboel neventaken gevraagd; weigeren kwam in zijn boekje niet voor. Ook buiten werktijd was hij bij iedere activiteit aanwezig. Altijd lachend, altijd voorkomend en service-verlenend voor zijn omgeving. Deze man leefde voor zijn werk. Toch liep juist deze man op enig moment helemaal vast.
Ik werd er als organisatieadviseur en coach bij geroepen, om hem en zijn afdeling te gaan ondersteunen. Toen ik een quick scan van de afdelingssituatie maakte, sprak ik apart met elk van de leden van zijn kleine team. Ze hadden veel lof voor hem als persoon, maar hij werd als manager té meegaand,- conflictvermijdend,- en zachtaardig bevonden. Met als gevolg dat er geen lastige besluiten werden genomen, en teveel vrijheden werden verschaft. Waardoor de afdeling niet goed liep, en enkele teamleden overbelast raakten. Er was inmiddels ook een tweedeling ontstaan, hetgeen funest is; zeker voor kleinschalige teams.

De manager was wonderbaarlijk eerlijk. Hij erkende zijn grote aandeel in het geheel, en gaf toe dat het zo niet meer ging. Leidinggeven betekent tenslotte toch sturing en richting geven, besluiten durven nemen en -wanneer nodig- mensen aanspreken. Op enig moment leek hij zelfs te willen vertrekken, vanwege de ontstane situatie in zijn team. Hij had het gevoel gefaald te hebben richting zijn medewerkers en organisatie, en was zijn werkplezier verloren.
Zachtaardigheid en empathie in managers is iets wat ik doorgaans toejuich op Curaçao. Het eiland is van oudsher hiërarchisch, en kent veelal een directieve managementstijl. Die, in deze day and age, steeds minder goed werkt. Maar deze manager wist zijn karaktertrekken niet op de juiste manier in te zetten, waardoor er al snel over hem heen gelopen werd door z’n medewerkers.

We startten het coachingstraject. Vooraf had hij herhaaldelijk zijn twijfels uitgesproken, en aangegeven dat hij het zeer moeilijk vond om te veranderen. Vooral het aangaan van confrontaties en het teleur moeten stellen van medewerkers baarde hem zorgen. Maar zijn motivatie en zelfinzicht waren bijzonder groot. En laten dat nou net de beste bouwstenen zijn voor empowerment-coaching…..

Al tijdens de eerste sessie viel ik van de ene verbazing in de andere: hij bleek -een tijdje na de uitslag van de quick scan- als een blad aan de boom veranderd te zijn, en paste de nieuwe inzichten inmiddels al grif toe. Hij leerde in rap tempo ‘nee-zeggen’, grenzen aangeven en medewerkers aanspreken op hun gedrag en verantwoordelijkheden. We bespraken meteen al team-casuïstiek in relatie tot zijn rol, karakter en houding. Hij kon uitstekend een analyse maken, en stelde al snel scherpe, toetsbare werkdoelen met me op. Voor zijn team en voor zichzelf Zo ging dat sessies-lang door; bewonderenswaardig en prachtig om te zien. En ik? Ik legde me toe op empowerment. Want als mensen intrinsiek reeds gemotiveerd zijn, en over voldoende zelfinzicht beschikken, is alles wat je als coach hoeft te doen: luisteren, ondersteunen, bevestigen, sparren, brainstormen en de daadkracht en enthousiasme in stand houden. Dát is dus empoweren! Uiteraard kun je ook minder gemotiveerde mensen middels coaching empoweren, maar dan gaat er vaak eerst een ander proces aan vooraf.

De manager maakte heel wat mee in de tijd dat ik hem mocht begeleiden in zijn groeiproces. Er waren setbacks, tegenvallers en persoonlijke uitdagingen. Maar nooit verloor hij zijn kracht, én….zijn empathische, warme karakter. Want toen hij eenmaal voldoende empowered -en dus zelfverzekerd- was, durfde hij als vanzelfsprekend besluiten te nemen, en wat vaker conflicten aan te gaan. Maar zijn flair, draagvlak en sympathieke aard maakten, dat mensen dit relatief snel van hem accepteerden. Deze combi van daadkracht, zelfinzicht en warme vriendelijkheid bleek wonderen te doen voor zijn afdeling, en hemzelf.

Want nooit zal ik de dag vergeten dat ik éen van de laatste sessies met hem had, toen hij plots werd weggeroepen. Zenuwachtig bleef ik achter in de ruimte; wat zou er aan de hand zijn? Na 15 minuten keerde hij terug, met een blos op de wangen. Hem was zonet een forse promotie aangeboden; hij werd de tweede man binnen de organisatie!

We lachten en we proostten, en vierden zijn succes terplekke. Het zou het begin worden van een  glansrijke, nieuwe carriere. Toen ik weer naar huisreed, realiseerde ik me dat we ons allebei winnaars voelden. Hij vanwege de pay-off van zijn  jarenlange inzet en enorme groei. Ik, vanwege het ontdekken van de ware kracht van empowerment…

Niki blogt

Een heerlijk dagje naar het strand 

Een nieuwe blog met een misleidende titel. Het roept immers beelden op van tropische vergezichten, wuivende palmen, zon, zee, ligbedden en ontspanning. En dat klopt; het was er allemaal! Behalve... Lees verder →